Author :
Abstract
Bu makale, hukuk devleti kavramını Carl Schmitt’in ilgili metinleri temelinde incelemektedir. Makalenin odağında, Schmitt’in hukuk devletini nasıl tanımladığı, kavramı hangi teorik karşıtlıklar içinde konumlandırdığı ve hangi kavramsal ayrımlar üzerinden temellendirdiği bulunmaktadır. Bu bağlamda özellikle meşruiyet ile yasallık ayrımı, norm ile siyasal birlik ve siyasal karar arasındaki ilişki ve yasama devleti eleştirisi çalışmanın başlıca inceleme eksenlerini oluşturmaktadır. Makalede, hukuk devletinin, liberal öğretide yaygın biçimde başvurulan hukuk devleti-polis devleti gibi karşıtlıklar üzerinden açıklanmasının Schmitt açısından neden yetersiz görüldüğü ele alınmaktadır. Buna karşılık kavramın, Hıristiyan devlet ve etik devlet tasavvurlarıyla kurduğu teorik karşıtlık çerçevesinde nasıl anlamlandırıldığı incelenmektedir. Ayrıca normun geçerliliği sorunu, siyasal birlik varsayımı, parlamenter yasama sürecinin niteliği ve hukukun prosedürel karakteri Schmitt’in çözümlemeleri doğrultusunda değerlendirilmektedir. Bu inceleme, hukuk devleti kavramının teknik-biçimsel bir örgütlenme ilkesi olarak ortaya çıkışını ve normatif yapının siyasal karar ile ilişkisini Schmitt’in kuramsal çerçevesi içinde ele almaktadır. Çalışmanın amacı, hukuk devleti kavramının Schmitt’in düşüncesinde hangi tarihsel bağlam ve teorik sorunlar içinde tartışıldığını kısa ama sistematik biçimde ortaya koymaktır.
Keywords
Abstract
This article examines the concept of the Rechtsstaat based on Carl Schmitt’s relevant writings. Its primary focus is on how Schmitt defines the Rechtsstaat, the theoretical oppositions within which he situates the concept, and the conceptual distinctions through which he grounds it. In this context, particular attention is given to the distinction between legitimacy and legality, the relationship between norm, political unity, and political decision, and Schmitt’s critique of the legislative state. The article analyses why, from Schmitt’s perspective, explaining the Rechtsstaat through contrasts commonly invoked in liberal doctrine—such as the opposition between the Rechtsstaat and the police state—remains insufficient. Instead, it examines how the concept is articulated within its theoretical opposition to the Christian state and the ethical state. Furthermore, the study addresses the problem of the validity of norms, the presupposition of political unity, the nature of parliamentary legislation, and the procedural character of law in light of Schmitt’s analyses. Overall, the article situates the emergence of the Rechtsstaat as a technical-formal principle of organization and explores the relationship between normative structures and political decision within Schmitt’s theoretical framework. Its aim is to present, concisely yet systematically, the historical context and theoretical problems within which Schmitt discusses the concept of the Rechtsstaat.